اگر سرشار عطری یا که عودی

به پایت می دهم جان تا بدانی

تو را من دوست دارم تا حدودی

تو که آهسته می آیی از آنسو

پر از زخمی پر از رنگ هیاهو

نگاهت آسمانی حرف دارد

الا ای ذوالجناح من حسین کو؟

آبرو دادی زمین را دست آب آورترین

آسمان را شستی از شب ماه جاری در زمین

پر کشید ان دست و لبریز از گل خورشید شد

تا بچیند سایه ها را سایه های در کمین

قصۀ دنباله دار مشک تو ای ماه سبز

ریشه ریشه می شود جاری به نامت بر زمین 

آن تبسم های مسمومی که بر تو زخم کاشت

نیزه نیزه می شود خونگریه در فصل یقین

باورم کن دستهای تشنه ام پر می کشند

سوی دستان شما از این قفس از آستین

عطش آن غنچه را بی تاب می خواست

چرا تیر سه شعله آی آتش

علی اصغر من آب می خواست

بر سرمان

باران سنگک

می بارد

این همه سرشکستگی

از گندم ما را بس 

تو نگذاشتی

میخواستم به تو فکر کنم

شعر نگذاشت

وقتی اسمان برای چشمهای تو

از قفس

قفس تر است

یک اینه از دشت بلا را میبرد

در سینه غم برادر و در دستش

خاکستر سرخ خیمه ها را میبرد

رسول

خواهر تو نوای بینوایی زینب

با صحبت سرخم اشنایی زینب

بعد از من و این حماسه عاشورا

خورشید و رسول کربلایی زینب